Nuriye Ana 3 Nisan gecesi… Saat yirmi iki otuz yedi… Zaman durdu o an, Bir evin kalbi sustu sessizce. Nefesin vardı hâlâ, Ama sanki uzak bir d
Nuriye Ana
3 Nisan gecesi…
Saat yirmi iki otuz yedi…
Zaman durdu o an,
Bir evin kalbi sustu sessizce.
Nefesin vardı hâlâ,
Ama sanki uzak bir diyara bakıyordun,
Gözlerin bu dünyadan çekilmiş,
Başka bir sabaha uyanıyordu.
Ellerin…
Bir zamanlar saçımı okşayan ellerin,
Yavaş yavaş soğudu,
Ayakların yorgundu belli,
Çok yürümüştün hayat yollarını…
Alnında biriken o ter,
Sanki vedanın imzasıydı,
“Ben gidiyorum” der gibi,
Ama sözsüz, ama derinden…
Bir an…
Sadece bir an sürdü belki,
Nefesin kesildi,
Ve dünya eksildi içimden.
Anne…
Sen şimdi gidenlerin arasındasın,
Ama ben hâlâ senin sesindeyim,
Bir çağrında, bir duanda,
Bir eski günün içinde yaşıyorum.
Nuriye annem…
Adın dilimde dua oldu,
Yokluğun içimde yara,
Ama bil ki
Sen hiçbir yere gitmedin aslında…
Çünkü bir annenin sevgisi
Toprağa girmez,
Ölmez…
Sadece kalbin içine yerleşir.
Ve ben…
Her nefesimde seni taşıyacağım,
Senin bana verdiğin o hayatla,
Senin bana öğrettiğin sabırla…
Uyu şimdi güzel annem,
Nur yüzünle…
Ben buradayım,
Ama kalbimin yarısı seninle gitti.
Haber
Atiye Danış
YORUMLAR