Bu ülkede emekli olmak artık dinlenmek değil, dayanmak demek.
Yıllarca çalışmış, alın teri dökmüş insanlar bugün markette etiketlere bakarak karar veriyor:
“Bu ay ilaç mı, meyve mi?”
Maaş ayın ortasında bitiyor, kalan günler sabırla geçiyor.
Et hayal, peynir lüks, toruna harçlık ise vicdan muhasebesi.
Kimse gösteriş istemiyor.
Kimse zenginlik peşinde değil.
Emeklinin istediği tek şey şu:
Bu yaştan sonra evladına yük olmamak, faturasını düşünmeden kapatmak, pazardan torbası dolu dönmek.
Ama olmuyor.
Bir ömür bu memlekete hizmet etmiş insanlar, bugün sessizce daralan bir hayata sığmaya çalışıyor.
Bir ilacın fiyatı, bir torbanın ağırlığından daha ağır geliyor.
Bu tablo normal değil.
Bu yük, bu yaşta taşınacak yük değil.
Kimse mucize istemiyor.
Sadece insanca yaşamak istiyor.
Bu kadar basit.
Atiye Danış
