26 yıl önce değil de 26 dakika önce yaşanmış gibi, sanki sevdiklerinizi sizden ayıran o çürük binalar biraz önce yıkılmış gibi, sıcaklığını yitirmeden öylece duruyor.
Büyük acının 26’ncı yıl dönümünü idrak ediyoruz. Yıllar geçiyor ama acı geçmiyor. Yollar bitiyor, ümitler bitiyor ama acı hiç bitmiyor. Acı; yüreğinizin ıssız bir köşesinde, sanki 26 yıl önce değil de 26 dakika önce yaşanmış gibi, sanki sevdiklerinizi sizden ayıran o çürük binalar biraz önce yıkılmış gibi, sıcaklığını yitirmeden öylece duruyor.
İlçemizde 99 depreminde yıkılan Veli Göçer Sitelerinin yıkık dökük halini hatırlıyorum. Moloz yığınlarının başındaki umutlu bekleyişleri hatırlıyorum. Yürekleri tırmalayan çığlıkları hatırlıyorum. Hayatlar, hayaller ve umutlar binaların altında kalmıştı. Betonlar çöküntü içersinde, gözler yaş içinde, insanlar kefenler içindeydi. Ölüm, ağustosta üşütecek kadar soğuktu. Veli Göçer Mezarlığı’ndan birbiri ardına ağıtlar yükseliyordu gök kubbeye…26 yıl önce yaşadığımız bu büyük dramı; Van’da, Elazığ’da, İzmir’de, Maraş’ta, Adıyaman’da (…) tekrar tekrar yaşadık. Çıkarmadığımız dersler, almadığımız önlemler, umursamadığımız tehlike, hayatlara mal oldu.
Ülkemizde bir daha bu felaketlerin yaşanmaması temennisiyle; 17 Ağustos 1999 tarihinde meydana gelen depremde ve tüm depremlerde yaşamını yitiren vatandaşlarımızı rahmetle anıyor, kederli ailelerine tüm kalbimle sabırlar diliyorum.”
